Nereden başlamam gerektiği konusunda kararsızım...Güncel durumumu paylaşıyorum..Çağatay 6 yaşına girdi ve hayatımızda bir minik daha var Çınar 2 yaşına girdi hayatımız yoğun koşturmacalı herkesin olduğu gibi .. Çalışmıyorum ve memleketime yerleşeli 2 sene oldu eşim homeofis evden çalışıyor yeniden yazmaya karar verdim çünkü bu bana kendimi iyi hissettiriyor yani bundan sonra yine sizinleyimmm...Görüşmek üzere

Uzun bir aranın ardından oğlumla birlikte herkese selamlar...
Şimdi farkettim de ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı.
Neden bu kadar ara verdiğimi az bucuk tahmin edebiliyosundur sanirim
Dıs cikarma donemi uyku duzeni ek gida emekleme derken kac ay gecmis uzerinden ...
Suan ÇAĞATAY 11 aylik emekliyo ellerini birakip yurumeye calisiyo ve sonra poposunun ustune
Yapisiyo tabisi=)
Cok sukur yemek yadirgamiyo ne verseniz yiyor =)
Sevimli pandam benim...
Evlat sevgisi cok baska seymis yahu hicbiseylere benzemezmis hicbiseyin yerini tutmazmis
Hep bi yanim eksikmis meger...
Tum hayatim nefesim yasam sebebim Çağatay oldu..
Bugunlerde yurume hevesi tuttu bi bakiyotum Çağatay kapida ...
Bahcede gezmeyi cok seviyor tavuklara kedileri kopekleri izlemeye bayiliyo..
31 Temmuzda 1 yasina girecek Allahim naaip ederse...
Zaman nekadar hızlı akip gitmis...
Kocaman 1 sene bitmis megerse...
Bundan sonra sık sık yazarim diyemem inanin kosusturmaktan nerdeyse 1 aydir bloga bakayim dedim
Anca firsat bulabildim ...
Sevgiyle takipte kalin gorusmek uzere...

Uzun aradan sonra karşınızdayım ...En son doğum iznine ayrıldığımda yazmışım :)
Fırsat bu fırsat yazmaya başlıyorum inşallah:)
Şşşştt sessiz şuan uyuyo minik aslan...
Ve  yepyeni biri olarak geri döndüm...
Ben artık anneyim:) Serüvenimiz 31 Temmuz Pazartesi Saat : 15:07 de başladı.
Bu duyguyu yaşayanlar beni çok ama çok iyi anlar.
Unutulmaz anlar ,sancılar,telaş, koşuşturmaca...
Miniğimin adı ÇAĞATAY :)))
Haftaya 3 aylık olacak agu'lar gugu'lar başladı...
Tahmin edersiniz ki bundan sonraki konum odak noktam oğlum olacak.
Doğumdan ,doğum sonrası yaşananlar, loğusa dönemi ve böyle bizimle beraber ne yaşadıysak ve yaşıyorsak sizinle paylaşacağım..
Evet vakit buldukça yazılarımı paylaşacağım inşallah...
Anne olacaklar, hamişler, yeni öğrenenler ,taze anneler , loğusa depresyonu geçirenler takipte kalın neler paylaşacağım neler..
Evet evet tam da işte bu diyeceğiniz , nasıl yapmalıyım dediğiniz ne varsa elimden geldiğince yaşadıklarımı paylaşaağım sizlerle..
Neyse bizim minik aslan homurdanmaya başladı uyanmadan bitireyim yazımı....
Tekrardan merhaba görüşmek üzere fırsat buldukça...

Sevgili Blogcanlar,
Evet bugün özgürlüğümün ilk günü, neden olduğunu anlatayım kısaca.
Dün işte ki son günümdü, 7.ci ayda  olmamın sebebiyle zaten 32.ci haftada yani Haziranın 3nde zaten doğum iznine çıkıcaktım,ama daha erken cıktım senelik iznimi de kullanmaya karar verdim.
Çünkü sürekli ayakta ve tempolu bir işte çalıştığım için beni zormalamaya başlamıştı.
Neyseeee işte böyle atık oğlumla vakit geçiricez anlayacağnız=)))
Bir kaç planımız var bakalım..
Artık doğum hazırlıkları , eksikler bunlarla ilgileneceğim..
Şimdiden büyük bir huzur kapladı içimi...

Bugün canım arkadaşım FATOŞ'A teşekkür etmek için bu postu hazırlıyorum.

Merhaba sevgili arkadaşlarım,
Uzun aradan sonra karşınızdayım ve bu sefer yalnız değilim=)
İçimde büyüyen kocaman bir 'AŞK'var...
Kasım ayında anne olacağımı öğrendim nasıl bir duygudur anlatılmaz yaşanır gerçekten..
Biraz sıkıntılı geçti anca kendime geliyorum tipik miğde bulantıları işte=)
Şuan 17 haftalık ufaklık=)
Rabbim herkese nasip etsin inşallah..
Onunla birlikte hayatımızda değişmeye başladı yavaş yavaş ..
Bu dönem içerisinde en büyük destekçim hayat yoldaşım eşim o bütün yükümü alıyor
Bende giderek yavaşlamaya merdiven çıkarken yorulmaya başladım,
Tabi hamile iken çalışmak bunu iki kat daha zorlaştırıyor...
İnşallah hayırısıyla bebebğimi kucagıma alırım..

Geç de olsa farkettim hiç kitap okumadığımı...

Bu postu sadece sizin için hazırladım ..

Sevgili Blogcanlar,

Bu aralar malum hep kötü şeyler yaşıyoruz ,daha doğrusu uzun zamandır kara bulut çöktü üstümüze..
Hani derler ya nerede o eski günler...
Gerçekten de mumla arar olduk...
Çıkarsız dostluklar,komşusu açken yatamayan komşular,ekmeği ikiye bölüp paylaşan temiz nesil...
Bunlardan haberdar olan göreniniz var mı acaba?
Bulursanız ya da görürseniz haberdar edin lütfen ,hasretiz de böyle manzaralara...

Herkesin kendine göre derdi var derler ya ,aynen ondan işte..
Kimi sahte,çıkarcı dostluklardan,
Kimi borçtan ,harçtan,,,
Kimi hayatın yüklediği sorumluluktan...
Kimi yıllarca okuyup paralar saçıp netice alamadığı mesleğinden..
Kimi ailesinden , kimi çocuğundan , kimi eşinden dostundan dertli..

Zihnimiz vücudumuz , ruhumuz o kadar yorulmuş ki kendi iç sesimizi parmaklıklar arkasına hapsetmiş robotlar gibi yaşar olmuşuz...


Peki ben napıyorum bu robotlaşmış hayattan kurtulmak için..
Yalan yok çok da kurtulamıyorum işin gerçeği ben ne kadar uzaklaşmak istesem de ayağımdaki prangadan kurtulamıyorum beni yine yeniden içine çekiyor..
sorunlar dertler ,sorumluluklar...
Şöyle düşünelim beraber bize biçilen bir yaşam var ve elbet bitecek ha bugün ha yarın ...
Başkası için yaşama kendin için yaşa ,zevk almaya bak her şeyden kimse seni üzemesin ..
Her şeye herkese inat gülelim dimdik ayakta duralım ..
Bardağı bir de dolu tarafından bakmaya çalışalım
Çok şükür nefes alıyoruz , çok şükür ki iki elin iki gözün ve tutan bacakların var..
Ha böyle düşünce bütün dertler bitiyor mu bitmiyor ama kafana takınca da bitmiyor ..
Bu seni içten içe eritiyor çürütüyor farkında olmadan..
Zaman gerek sabırla dayan sadece ZAMAN..



Bana gelince bi süredir insanlara kendimi savunma savaşı içerisindeyim..
Daima tetikte,açığımı kollayan maskelerle dolu bir ortamda yaşamaya kendim kalmaya çalışıyorum
Kolay mı asla  ama kendi kendime söz verdim yenilmicem,beni yıldıramayacaklar.
Sonunda iyiler kazanacak inanıyorum binde bir ihtimal olsa da inanaıyorum ...
Bir şekilde yaşamda kalmak zorundayız düşücez dizlerimiz kanayacak ama tekrar ayağa kalkıp savaşmaya devam edicez...
BEN VARIM YA SEN????

Size süper bir kitap öneriyorum blogcanlar...
Bu kitabı okuduktan sonra hayatınızda büyük değişimler olacak eminim...
Biraz kitaptan bahsedeyim.
PEYNİRİMİ KİM KAPTI ? değişimle ilgili tüm gerçekleri , kahramanları bir labirentte karınlarını doyuracak ''Peynir''i arayan dört sevimli karakter olan bir öyküyle anlatıyor.

Peynir, elde etmeye çalıştığımız isteklerimizin simgesi.
Labirent ise, bu isteklerimizin peşine düştüğümüz yeri temsil ediyor.
Öyküde kahramanlar hiç beklemedikleri değişikliklerle yüz yüze geliyorlar.
Tıpkı gerçek yaşamdaki milyonlarca insan gibi...
Bu yüzden kitap hayatınızda bazı şeyleri tekrar gözden geçirmenizi sağlayacak süper bir kitap..
Bunun için DR.SPENCER JOHNSON emeğine sağlık..

Peki şimdiii bir soru ?
Sen hangisisin???
MIRIN mı ?
KIRIN mı ?
KOKARCA mı?
KOŞARCA mı ?

Kitabı okursanız filirlerinizi paylaşırsanız sevinirim ... 

Çok özlüyorum...

Doğumundan ölümüne kadar her şekilde her koşulda fedakar olan,
sevgi deposu,  merhametli , karşılıksız seven, düştüğünde kaldıran ,sorgusuz sualsiz inanan,
her türlü zorluğa göğüs geren. kimse inanmasa bile sevdikleri , ailesi için tüm dünyaya başkaldıran tek varlık KADIN'dır...

Kadın samimiyettir , evde pişen sıcacık çorbadır ,,,
Kadın ütülenmiş gömlektir , ,,
Kadın eve geldiğinde karşılaştığın güleryüzdür...
Kadın emektir , nefes almaktır...

Evettttttttt!!!!!!!
Kadınların gücü adına bu hareketi bende destekliyor ve sevgili kadın blogger arkadaşlarımı mimliyorum.....

* Benim Tutkum

* Onyüzmilyonoje

* Beyaz Begonvil

*Bademle Buduk

*Anne Güncesi

* sevdican

*Ilgının Dünyası

*Gülşah Önen

*Aslı Afşaroğlu

*Minik Kelebeğin Annesi


Şimdilik minlediğim arkadaşlarım bunlarr..... Dileyen herkescikler yapabilir....sevgilerrrrrr

Her şeye rağmen , herkese karşı yorulduğunu bile bile, gücün kalmadığını hissetsen bile kimseye belli etmeden yaşamaya çalışmak....

Yürürken çelme takanlara inat,arkadan ittirenlere inat,sen güçlü olmaya çalıştıkça
enerjini sömürenlere inat ayakta kalmak...

İnsanlarla uğraşmak bazı basit insanların eğlencesi,meşgalesi...
Siz siz olun sakın birinin kalbini incitmeyin vebali altında ezilirsiniz günü gelince...

Zamanı gelince her şey tersine dönecek ve ben o günleri göreceğim..
Gerçek yüzünüzü,çıkar uğruna bukalemun gibi renk değiştirebildiğinizi..

Her şeyi geçtim kendine olan güvenin inancın hiç mi umrunda değil?
Nasıl bakabiliyorsun o yüzüne ?
Peki vicdanın rahat mı ?
Burnu kafdağında egoları tavan yapmış insan ?

Sen okadar acizsin ki takmaya değmezsin, çünkü sonun hüsran...
Herkesin çevresinde bu tip insanla vardır eminim..
Ben duygularımı böyle anlatıyorum ,sanki yazmasam çatlayacağım...
Bu aralar karışık ,yorgunum...
Rabbim hayırlı bir çıkış kapısı göstersin inşallah
Tüm kötü kalpli insanların arasında sıkışmış olanlara....

Ne yana baksam kapılar kapalı... 

Yorgun, bitkin, karmaşık düşünceler...

Evet, farklı bir yazımla karşınızdayım...
SOKRATES'in öğrencisi olan PLATON 'un kaleme aldığı
Hayran olduğum ünlü düşünür , felsefenin babası
SOKRATES 'in savunmasını mutlaka okunmaı gereken bir eser...


ÖZET : 

Felsefeden başka bir şeyle uğraşmayan ve son derece alçakgönüllü olarak bilinen Sokrates,yaşadığı çağda Yunan gençleri üzerinde oldukça üyük bir etki yaratmıştır.

Bundan rahatsız olan dönemin egemenleri, Sokrates'i tanrılara inanmamakla,gençlerin ahlakını bozup, onları zehirlemekle suçlar.



M.Ö. 399 yılında,yetmiş yaşındayken bu suçlamalarla açılan davada yargılanan Sokrates ölüm cezasına çarptırılır.

Yazılı bir eser bırakmayan Sokrates 'in yaşamı ve fikirleri , kendi dönemindeki düşünürler ve öğrencileri tarafından gelecek kuşaklara aktarabilmiştir.

Platon tarafından kaleme alınan '' Sokrates ' in Savunması '' da bunlardan biridir.

Platon ''Sokrates'in Savuması'nda kurguladığı bir mahkemede Sokrates 'e fikirlerini savunma hakkı verir.

Haksızca yargılananların her çağda çıkacağını unutmadan , herkesin yaşamında en azından bir defa okuması gereken bir eserdir ''SOKRATES'İN SAVUNMASI ''....

Evet arkadaşlar , mutlaka okumanızı tavsiye ederim...
Eğer okumuşsanız düşüncelerinizi paylaşmanızı isterim ...

Duygular kirlenmiş,kalpler taşlaşmış...
İnsanlar ne kadar da toplama çıkarma işlemini kullanır olmuş...
Güvenmek istiyorsun, samimi davranmaya çalışıyorsun...
Ama iki daha iki dört, zorlamanın anlamı yok...
Sonuç olarak arkadaşlıklar,samimiyet karşındaki kişinin çıkarının bittiği yerde bitermiş meğer...


Dünyanın her yanı maskeli balo olmuş...
Maskeler arasında insan kim gerçek kim sahte seçemez olmuş...
Burunlar kaf dağının zirvesinde...
Etrafında pohpohlayan sadıçlar..
Sizinde zamanınız gelecek elbet düşecek maskeler...


Kendiniz olmayı deneyin. atın üzerinizdeki egolarınızı...
Ama kibir o kadar üstünüze yapışmış ki kurtulamazsınız..
Sorsalar hemen kendinize istediğiniz kişilikteki elbisenizi giyersiniz hemen..
Ama bana yutturamazsınız , ben sizin esiriniz , yandaşçınız olmayacağım...
Sizin gölgenizde yaşamaktansa yapayalnız kalmayı tercih ederim...

Merhaba anne, yine ben geldim
Merak etme okuldan çıktım da geldim.
Anneler de babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama,
Ali “okula gitmezsem annem çok kızar merak eder” demişti de onun için söylüyorum.
Geçen hafta öğretmen sağ elimde sarımsak,
sol elimde soğan dedirte dedirte
Öğretti sağımı solumu.
Ben biliyorum artık anne, sağım neresi solum neresi,
Ağrıyan yanımın neresi olduğunu şimdi iyi biliyorum anne…
Hani geçen geldiğimde, şuram acıyor, şuram işte demiştim de,
Bir türlü söyleyememiştim ya acıyan yanımı anne,
Bak şimdi söylüyorum.
Şuram işte sol yanım çok acıyor anne,
Hem de her gün acıyor anne, her gün…
Dün sabah annesi Ayşe’nin saçlarını örmüştü.

Elinden tutup okula getirdi.

Yakası da danteldi. Zil çalınca öptü, hadi yavrum sınıfa dedi…

Bende ağladım… Ağladım işte utanmadım.

Öğretmen ne oldu dedi. Düştüm dizim çok acıyor dedim.

Yalan söyledim anne,

Dizim acımıyordu ama, sol yanım çok acıyordu anne!

Bu gün bende saçım örülsün istedim.

Babam ördü ama onunki gibi olmadı.

Dantel yaka istedim, babam ben bilmem ki kızım dedi

Bari okula sen götür dedim.

Kızım iş dedi. Bende bana ne dedim ağladım.

Kızım ekmek dedi babam.

Sustum ama , okula giderken yine ağladım anne.

Herkesin çorapları bembeyaz, benimkiler gri gibi.
Zeynep “annem beyazlara renkli çamaşır katmadan yıkıyormuş” dedi.
Babam hepsini birlikte yıkıyor,
babam çamaşır yıkamasını bilmiyor mu anne?
Of babam, her gün domates peynir koyuyor beslenmeme.
Üzülmesin diye söylemiyorum ama,
Arkadaşlarım her gün kurabiye, börek, pasta getiriyor.
E biliyorum babam pasta yapmasını bilmez anne.
Hava kararıyor, ben gideyim anne,
Babam bilmiyor kaçıp kaçıp sana geldiğimi?
Duyarsa kızmaz ama, çok üzülür biliyorum.
Kim bozuyor toprağını, çiçeklerini kim koparıyor!
izin verme anne, ne olur toprağına el sürdürme!
Eve gidince aklıma geliyor, bide bunun için ağlıyorum anne.
Bak kavanoz yanımda, toprağından bir avuç daha alayım.
Biliyor musun anne, her gelişimde aldığım topraklarını,
Şu kavanozda biriktirdim,
üzerine de resmini yapıştırıp baş ucuma koydum.
Her sabah onu öpüyor, kokluyorum.
Kimseye söyleme ama anne, bazen de konuşuyorum onunla.
Ne yapayım seni çok özlüyorum anne.

Ha unutmadan! Öğretmen yarın

anneyi anlatan bir yazı yazacaksınız dedi.

Ben babama yazdıracağım,

öğretmen anlarsa çok kızar ama, bana ne,

Kızarsa kızsın. Ben seni hiç görmedim ki, neyi nasıl anlatacağım anne,

Senin adın geçince, sol yanım acıyor anne, Hiçbir şey yutamıyorum.